Je weet wat goed voor je is.
Je weet het rationeel. Je hebt het gelezen, gehoord, misschien al duizend keer tegen jezelf gezegd.
En toch doe je het niet.
Beter weten maar niet doen kan enorm frustrerend zijn. Zeker als je perfectionistisch bent en vindt dat je het inmiddels toch “zou moeten snappen”. Vaak volgt er dan zelfkritiek, schaamte of het gevoel dat er iets mis is met jou.
Maar wat als het probleem niet is dat je het niet weet?
Bijna elke vrijdag werd ik boos op mijzelf als ik weer de voorraadkast indook.
Ondanks dat ik wist dat ik wat gezond eten inhield, koos ik dan keer op keer voor om dat niet te doen. En elke keer dacht ik: Hoezo? Ik weet toch beter?
Als perfectionist raakte ik daar zo gefrustreerd van. Van mezelf. Van dat ik het blijkbaar “niet kon” terwijl ik het “wel wist.”
Totdat ik begreep dat er een verschil is tussen weten en echt weten.
Weten en echt weten
Ik wist dat boos op mijzelf worden geen zin had. Dat ik er alleen maar meer strijd en chaos in mijn hoofd mee creëerde. Dat er later weer schaamte en schuld naar boven zouden komen.
Wat ik niet wist? Hoe ik moest stoppen met die stem in mijn hoofd geloven die zei: “Trut, zie je wel dat je het niet kan!” Hoe ik moest omgaan met de emoties die me naar die voorraadkast dreven.
En daar zit het hem.
Kennis en inzichten zijn niet genoeg. Als beter weten genoeg zou zijn, dan zou niemand hiermee worstelen.
Waarom wij dat doen
Niet omdat wij te weinig discipline hebben. Vaak is het een te verwachten antwoord op een onbalans.
Emotionele onrust, vermoeidheid, een vol hoofd van proberen aan alles te denken en te doen, dat zorgt voor een ontregeld zenuwstelsel. Dan kiezen wij liever voor directe opluchting in plaats van zorgen voor lange termijn welzijn.
Af en toe in gaan tegen je eigen wijsheid is deel van mens zijn.
Maar soms worden dit soort patronen chronisch. Herhaaldelijk niet luisteren naar de behoefte van je lichaam voor rust kan uiteindelijk leiden tot een burn-out. Niet luisteren naar wat mij voldoening gaf in eten leidde tot eetbuien. De subtiele signalen van honger niet opmerken leidde ook tot die eetbuien.
En telkens als het gebeurde, werd ik weer boos op mezelf. Alsof ik het in één keer had moeten leren. Alsof herhaling betekende dat ik tekort schoot.
Maar hier is wat ik nu weet
Leren, groeien en genezen zijn processen. Ze komen aan op herhaling.
Het is soms frustrerend als we een les opnieuw moeten leren. Als wij het niet in één keer snappen, denken wij dat wij falen. Maar wij ontwikkelen onszelf door de les te herhalen. Die herhaling is noodzakelijk.
Wij zijn mens, geen robot.
En juist op het moment dat je zelfcompassie het allermeest nodig hebt, wanneer je weer in dat patroon valt, wanneer je weer “beter wist maar niet deed”, gun je het jezelf het allerminst.
Daar zat mijn échte probleem. Niet in de voorraadkast op vrijdagavond. Maar in hoe ik mezelf strafte op precies het moment dat ik vriendelijkheid nodig had.
Wat als…
Wat als die herhaling geen bewijs is van falen, maar van mens zijn?
Wat als beter weten en beter doen niet hetzelfde zijn, en dat oké is?
Wat als je jezelf de compassie gunt die je nodig hebt, juist wanneer je het gevoel hebt dat je het niet verdient?
Leven in overeenstemming met weten wat goed voor je is gaat niet over perfectie en discipline. Het gaat over eerder luisteren, milder reageren en genoeg balans creëren zodat je innerlijke wijsheid een kans krijgt om gehoord te worden.
En over jezelf vergeven dat je mens bent.
Dikke knuffel,
Francisca
P.S. Wil je vaker dit soort herkenning en compassie ontvangen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Om de twee weken een mail vol begrip, zonder tips die je moet volgen. Gewoon ruimte om mens te zijn.