Zaterdag ging het weer mis.
Je dook de voorraadkast in, at meer dan je van plan was, en voelde daarna die vertrouwde mix van frustratie en teleurstelling. En dus zit je zondagavond aan de keukentafel met een leeg vel papier. Of een nieuw Notes-bestandje. Of een verse pagina in je bullet journal.
Dit keer ga je het anders doen. Want als perfectionist weet je: met de juiste eetregels moet het toch te doen zijn
Drie maaltijden. Op vaste tijden. Geen snacken na acht uur. Meer groenten, minder koolhydraten. Niet te veel fruit want dat is ook suiker. Oh, en geen eten als je niet écht honger hebt. En als je toch iets wil tussendoor, dan alleen iets gezonds.
Voor je het weet staat er geen één regel op dat papiertje. Maar tien.
Van één eetregel naar tien
Dat is precies wat perfectionisme doet. Het begint met een redelijke gedachte – ik wil wat bewuster eten – en eindigt met een uitgebreid systeem van regels, uitzonderingen op de regels en regels voor als je de regels niet hebt gevolgd.
Want één regel voelt nooit genoeg. Als je niet snoept doordeweeks, moet je ook oppassen in het weekend. Als je oppast in het weekend, moet je ook iets doen aan de porties. Als je de porties aanpakt, moet je ook letten op wanneer je eet.
De lat verschuift steeds een stukje. De lijst wordt steeds langer. En je hebt het gevoel dat je bijna alles onder controle hebt – als je maar even nog dit ene ding toevoegt.
Waarom die regels zo aantrekkelijk zijn
Perfectionisme fluistert dat eetregels controle geven. En zeker: die belofte voelt heerlijk.
Want wat je eet kun je meten. Regels zijn duidelijk. Zwart of wit, goed of fout, geslaagd of mislukt. In een leven dat soms overweldigend voelt, is dat overzicht een verademing.
Maar tien regels leiden niet tot rust. Ze leiden tot chaos.
Want hoe meer regels je hebt, hoe groter de kans dat je er één breekt. En voor een perfectionist betekent één gebroken regel al snel: alles is verpest. Dan kan ik net zo goed de rest van de dag loslaten. Dan begin ik maandag opnieuw.
Zo wordt zaterdag in de voorraadkast niet het gevolg van een gebrek aan wilskracht. Het is het logische einde van een week vol regels die te strak gespannen stonden.
Het echte probleem zit dieper
De regels zijn niet het probleem. Ze zijn een symptoom.
Want wat er echt speelt: je vertrouwt jezelf niet. Niet zonder lijst. Niet zonder plan. Ergens geloof je – misschien al heel lang – dat je zonder structuur de mist in gaat. Dat je lichaam het niet weet. Dat jij het niet weet.
En dus neemt de innerlijke politieagent het over. Die elk eetmoment controleert, beoordeelt en van commentaar voorziet. Goed gedaan. Fout. Had je dat echt nodig? Je weet toch wat er nu gaat gebeuren.
Zolang die agent aan het roer staat, blijf je nieuwe regels maken. Betere regels. Strengere regels. De perfectionist in jou verzet de finishlijn steeds een stukje verder.
Wat er wél werkt
Niet strengere regels, en ook niet gewoon alle regels overboord gooien. Maar de regels die je hebt eens goed bekijken.
Want de meeste eetregels zijn regels van een ander. Van een dieet, een boek, een trend. Of van een versie van jezelf die dacht: als ik dit maar streng genoeg volhoud, komt het goed.
Maar wat als we die regels eens van dichtbij bekijken? Niet om ze af te kraken, maar om te onderzoeken: is deze regel echt van jou? Klopt hij nog? En moet hij zo zwart-wit zijn – of zit er al ergens ruimte?
Want restrictie werkt escalatie in de hand. Hoe strakker de regel, hoe groter de kans dat je ertegenin gaat. Niet omdat je wilskracht tekortschiet, maar omdat je lichaam en geest niet gemaakt zijn voor een leven vol verboden.
Door de regels te onderzoeken in plaats van te vervangen, begin je te leren wat jij nodig hebt. Je wordt expert van jezelf. Dat is vertrouwen – niet als groot gebaar, maar in kleine stukjes, regel voor regel.
Dat is precies waar Eten in Vertrouwen over gaat – mijn minicursus voor perfectionisten die klaar zijn om te stoppen met zoeken naar de perfecte regels, en te beginnen met zichzelf weer te vertrouwen.
Benieuwd? Zet je vrijblijvend op de interesselijst⇓